Een baby meenemen naar de werkvloer: het klinkt voor veel ouders tegelijk praktisch en beladen. Net daarom lokt het nieuwe proefproject van Eline De Munck meteen reacties uit. In de brillenwinkels van Odette Lunettes mogen medewerkers hun baby voortaan meenemen naar het werk, maar alleen onder duidelijke voorwaarden.
Het idee is om de overgang tussen zwangerschapsverlof en opnieuw gaan werken minder bruusk te maken. Tegelijk raakt het initiatief aan een veel grotere discussie: wat doe je als opvang en werk niet netjes op elkaar aansluiten?
Duidelijke regels voor een uitzonderlijke maatregel
Het project krijgt de naam Baby’s@Work en is bedoeld als overgangsmaatregel. Werknemers mogen hun baby meenemen als het kind tussen 3 en 6 maanden oud is. Dat mag maximaal 2 dagen per week. De werknemer moet voltijds werken en op dat moment moeten er minstens 2 andere collega’s aanwezig zijn. Op zaterdag blijft de baby sowieso thuis.
Bij Odette Lunettes is het initiatief intussen ook al in de praktijk getest. Een collega van De Munck nam haar baby Noah vorige week voor het eerst mee naar het werk. De Munck noemt het nadrukkelijk een proefproject dat nog kan worden bijgestuurd.
De aanleiding is ook persoonlijk. De Munck kon als zelfstandige haar eigen kind meenemen wanneer ze dat wilde. Toen een collega tegelijk met haar zwanger was, vond ze het volgens haar eigen uitleg moeilijk te verantwoorden dat die mogelijkheid er voor haar medewerker niet zou zijn.
Begrip voor het idee, maar ook scherpe kritiek
Net daar begint de kritiek van experts. Zij erkennen dat ouders in de praktijk soms zelf oplossingen moeten zoeken, maar benadrukken dat dit geen antwoord is op het grotere probleem. De kern van die kritiek is scherp samen te vatten in één zin: “Een structureel maatschappelijk probleem kan je niet individueel oplossen.”
Volgens professor arbeidssociologie Deborah De Moortel past dit initiatief in een context waarin er onvoldoende opvangplaatsen zijn voor baby’s. Zij noemt het een mooi initiatief, maar wijst erop dat de echte nood elders ligt: meer kinderopvang.
Ook Bieke Purnelle van Rosa vzw plaatst het project in dat bredere kader. Voor haar verandert zo’n individuele maatregel niets aan het onderliggende maatschappelijke probleem. Ze waarschuwt ook dat niet iedereen in een job werkt waar een baby mee naartoe kan. Voor de klas staan met een baby of als verpleegkundige een kind meenemen naar het ziekenhuis, dat is in de praktijk geen optie.
Niet elke werkvloer kan dit dragen
Los van de symbolische discussie zijn er ook heel praktische vragen. Of een baby meekunnen naar het werk haalbaar is, hangt sterk af van de werkplek zelf. In een kleine onderneming met weinig mensen kan je veel rechtstreeks afspreken. In grotere bedrijven is dat minder evident en groeit de nood aan duidelijk beleid.
Daar komen nog andere vragen bij. Wat als een baby ziek is? Wat als een kind veel huilt? Ook geluidsoverlast kan volgens De Moortel gevolgen hebben voor collega’s en een psychosociaal risico vormen. Werkgevers moeten hun werknemers beschermen, maar rond ouders en baby’s op de werkvloer bestaan volgens haar geen regels.
Daarbovenop leeft de vrees dat vooral vrouwen hun baby zullen meenemen en dat de zorg opnieuw vooral bij hen terechtkomt. Volgens De Moortel bleek tijdens de coronacrisis uit onderzoek al dat zorgtaken vaker bij vrouwen belandden, met gevolgen voor hun loopbaan. Purnelle ziet daarin een bijkomend risico: zorgen en werken door elkaar laten lopen kan de druk op moeders net verder verhogen.
Het proefproject van De Munck maakt dus veel los omdat het tegelijk heel concreet en erg gevoelig is. Voor sommige ouders kan het een bruikbare tussenoplossing zijn. Maar de discussie die het opent, gaat duidelijk verder dan één werkvloer of één bedrijf.
Blijf mee met waar Vlaanderen over praat
Ontvang opvallende verhalen, actualiteit en onderwerpen waar mensen iets van vinden, gewoon in je mailbox.
1 mail per week. Geen spam.
